De Stad Vermoedt Iets
About Album
‘De Stad Vermoedt Iets… maar de stad doet niets’. Ik loop door New York en het is koud. Terwijl ik de straten tel om in te schatten hoe ver mijn hotel nog is voel ik mij een deel van de stad worden. De stad die radeloos oogt door haar chaotisch verkeer, de krioelende mensen en de snijdende wind. Net als de stad vermoed ik dat er iets staat te gebeuren. Maar ’dampend stampt zij voort’, want we moeten verder.
Of ik nu ergens sta te wachten (De Kracht Van Zacht), snel in mijn hotel wil zijn (De Stad Vermoedt Iets), tegenover iemand zit (Het Meest Zit In De Gek), over een stad nadenk (Bestwil), aan een sterfbed sta (Ravenval), een dagje slenter (Dadida Danst), een man op het asfalt zie liggen (Vergetelheid), weg wil gaan (Losser) of door een supermarkt loop (Hoe Zoeter Kan Het Zijn), overal ligt wel iets op de loer waar een lied uit voort kan komen. Dus ik ben altijd op mijn hoede.
Ik heb met heel veel plezier met producer Jan Bijlsma, gitarist John Nuyten en bassist Maarten de Rooij aan dit album gewerkt. De zangsessies met Jan waren ‘epic’. De eerste keer dat we in de studio samen op zoek gingen naar de ‘vocal melody’ draaide hij zich uiteindelijk om en zei: ‘nu hoor ik jou’. Dat heb ik voor de rest van de opnamesessies in mijn oren geknoopt. Dit album ben ik.
De teksten zijn geschreven en gezongen door Pieter Bon. De muziek is van Jan Bijlsma behalve *John Nuyten en ** Maarten de Rooij en ***John Nuyten/Jan Bijlsma • Op rhythm gitaar Jan Bijlsma • Op lead gitaar en akoestische gitaar John Nuyten. Op basgitaar Maarten de Rooij° en Jan Bijlsma°° • Drums, keyboards en loops door Jan Bijlsma • De koortjes zijn gezongen door Pieter Bon behalve bij Dadida Danst achtergrondzang door Bodil Olive • Opgenomen en gemixt in Studio SD8 door Jan Bijlsma • Mastering: Sander van der Heide in de Wisseloord Studio • Artwork: Toffey • Foto voorkant hoes: Schellekens & Cleijsen • Foto achterkant hoes: Herman van den Boom
Uitvoerend producent: Pieter Bon • De Stad Vermoedt Iets is
een Volop Violen Productie © 2017
Available Lyrics
De Kracht Van Zacht °
denkt zacht
hij loopt verder en
fluistert hoezo zacht
niet de zachtheid
van het rusten
hij wil de zachtheid
in zijn bestaan
hij zoekt zacht
hij zoekt zacht
tussen de harde stukken
zoekt hij de kracht van zacht
hij vouwt zijn handen
op vuile lakens
met puntschoenen in
een te klein bed
het geeft hem stof
geeft hem weelde
het geeft hem moed
geeft hem
hij zoekt zacht
hij zoekt zacht
tussen de harde oordelen
zoekt hij de kracht van zacht
hij denkt zacht
hij lacht zacht
zachter dan zacht
hij zoekt zacht
hij zoekt zacht
tussen de harde stemmen
zoekt hij de kracht van zacht
hij zoekt zacht
hij zoekt zacht
tussen de harde feiten
zoekt hij de kracht van zacht
De Stad Vermoedt Iets*** °°
in straten zonder bochten al tellend de kou
dampend stampt zij voort
zij staat nergens stil
en laat haastigen door elkaar heen
hun weg zoeken
de stad vermoedt iets
de stad huivert om alleen
door te gaan als het vroege uur
langzaam afscheid neemt
de stad vermoedt iets maar doet niets
de stad vermoedt iets
de stad vermoedt iets maar de stad doet niets
de stad vermoedt iets
ze versnelt haar pas en met geknepen ogen
houdt ze de slenteraars nauwlettend in de gaten
de sneeuw ligt nog even op stenen te smelten
gekleurd door het roet van stadsbussen
de stad vermoedt iets maar de stad doet niets
in krochten kronkelen vragende mensen
die op zoek zijn naar het stadse avontuur
in de verte wacht in stilte een wolkenkrabber
op dwarrelend vergeefs papier
de stad vermoedt iets maar doet niets
de stad vermoedt iets
de stad vermoedt iets maar de stad doet niets
de stad vermoedt iets maar doet niets
dampend stampt zij dampend stampt zij
dampend stampt zij dampend stampt zij
dampend stampt zij dampend stampt zij
dampend stampt zij dampend stampt zij
Het Meest Zit In De Gek* °°
plein een huis binnen
mompelend bloeden ze nog wat
vallen dan sprakeloos
op de grond en
blijven stil liggen met de vraag om hulp
ze krijgen aandacht
het bloed stelpt
ze worden opgerold en
meegenomen in een tapijt van
genegenheid en waterige liefde
ze kunnen nog net fluisteren
ze liggen op een vochtige grond
en hun handen voelen
iets als mos als mos
klam kleverig
voelend als de kleur van groen
en alles wat ze niet willen zijn
het meest zit in de gek
het meest zit in de gek
het meest zit in de gek
het meest
niet in hun huizen
niet met hun leven
niet op de paden van
het aarzelend bestaan
ze lopen naar buiten
en ze gaan ze gaan ze gaan
en dan zitten ze tegenover je
kijken in je ogen en je denkt
het meest zit in de gek het meest
en ze zeggen 'ik ben de gek niet'
'ik ik ik ben de gek niet'
ware ware ware ware ware ware gek
en je bent jaloers
want ze zien meer
ze zijn meer ze doen meer
ze kunnen meer ze durven meer
ze aaien meer ze naaien meer
ze gaan meer ze draaien meer
ze vreten meer ze zuipen meer
ze doen alles meer
het meest zit in de gek
het meest zit in de gek
het meest zit in de gek
het meest zit in de gek
Bestwil °°
aaneengesloten op het pad
van nu en voorbij
als een lied over verloren tijd
onder bruggen
over het kanaal
aan de rand van het zijn
het botst het botst
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
stedelijke benen
staand op de kale bouw van groei
als vertier in de lucht
vergeefse ruimte van noeste wering
gestaag voort
granen van bestaan
de voorzichtige stad
het botst het botst
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
ze zijn van bestwil om de verankering los te slaan
Ravenval*
gedag moeten zeggen
want zo meteen zal het
misschien moeilijker gaan
ik pak de hand en knijp in de vinger
en houdt hem vast
zijn hand met nogal wat haren op de
vingers voelt warm aan
die vingers waar
hij munten mee roerde
voelt warm aan
de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij ligt op zijn zij met zijn arm uit het bed
hij beweegt iets zijn mond getuit
even daarvoor heeft hij bij
het weggaan nog gezwaaid en
gepreveld 'fijn dat je er bent'
hij zegt niets meer
tuit zijn mond nog een keer en verdwijnt
ik pak de hand en de warmte loopt over
ravenval
de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij loopt in de ravenval
hij loopt in de ravenval
de val
Dadida Danst °
how to make bad art
The French musician
makes music with Bob
The old punk sells me a New York T-shirt
Lou Reed zegt zingt:
‘Like a good wine I’m better as I grow older'
The Stones: ‘Hey, what am I doing standing here on the corner of West 8th Street and 6th Avenue’
en
Dadida danst
Dadida danst
Dadida danst
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
the film maker talks in het fluistercafé
about his problems
bij Bowie schrijf ik ‘to David with love’
‘to David with love’
homeless people staan verwrongen
in de rij voor de church
Patti Smith zingt ‘Gloria’
‘Jesus died for somebody’s sins but not mine’
Laurie Anderson ’sun’s coming up like a big bold head’
en
Dadida danst
Dadida danst
Dadida danst
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst op een steen in de stad
Dadida danst
Vergetelheid** °
ligt verlaten op straat
naast hem pikt een vogel
haastig een kruimel weg
honden ravotten tussen
muggen op de vuilnishoop
het geurend noodlot
overwoekert het grauw
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergiftigd door een
tandeloze redenaar
tussen vergruisde muren
stommelen ziel en zaligheid
verdommelingen loten
om deze verschoppeling
die heupwiegend
verder doolt achter zijn winkelwagen
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
de verworpene de verschopte de ontheemde
de verstotene de verwijderde de kwetsbare
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg
vergetelheid
wie wuiven we weg wie wie dan wie wie
die in de slums in Nairobi in Mumbai in Kaapstad en in Johannesburg
die in de straten van Addis Abeba in het busstation in New York
die die langs de wegen in Los Angeles op straat in Oklahoma City daar lag die dan
en die jongen op een verlaten spoorlijn in Parijs
op de vuilnisbelt in St Maarten in de
Kingdom of the Netherlands
vergetelheid
wie wuiven we
Oeoeoeeeeee
Losser** °
na jaren gedaan
na jaren gebeukt
op de deur van het bestaande
komt het erop aan
het beslag los te schroeven
want die deur die moet eruit
los kom los maak het losser
los kom los laat het losser
zet het ijzer eronder
om het losser te maken
de som van los te zoeken
in het water dat kouder is
dan bevroren grond
schoffel het los
maak het los
want het aard niet
als de grond vast zit
hak het los met een bijl
los kom los maak het losser
los kom los laat het losser
loslaten kraak de ziel
kraak de ziel los
kraak de ziel los
de ziel los
loop verder laat het los
sla de vleugels uit
langs de rivier in Boston
op weg naar het park
de verlossing komt
met losse lippen
met losse schouders
met losse woorden
met losse eenvoud
maak de handen vrij
gooi de ballen op
de lossere als een ring
de lossere als een band
we moeten wrikken
we moeten draaien
losheid loszijn als een wing
los kom los maak het losser
los kom los laat het losser
we moeten door steden
langs de losse rotzooi van het bestaan
we moeten met de jeep
door de lange straten trekken
om de modder te lossen
de klei van de banden te rijden
de apen van de schouders
de stront van de laarzen
meer dan los
beter dan los
anders dan los
groter dan los
moeilijker dan los
bozer dan los
losmaken loslaten loshalen loskrijgen
lospeuteren lostrekken lossnijden losscheuren
losrukken loshakken losslaan loskomen
lospeuren lostornen loszitten loslopen
en dan
los ik op los ik op
los ik op los ik op
los ik op los ik op
los ik op los ik op
Hoe Zoeter Kan Het Zijn °°
langs rijen verpakt voedsel met
de leegte in de kar denkt hij
dit lijf weet van niets
dit lijf gaat over velden
van middelmaat naar verder
van vragen over later
hoe moet dat met die huid
met die lever met die nieren
met die tanden met die longen
hoe moet het met ’t hart
door bossen van de bitterheid
op oceanen van het verdriet
over bergen van vergeefse hoop
over vlaktes van eenzaamheid
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan het zijn
hij zet het op een lopen
door steden over wegen
langs miljoenen zonder vreugde
lamme vleugel zoekt de blijdschap
door bossen van de bitterheid
op oceanen van het verdriet
over bergen van vergeefse hoop
over vlaktes van eenzaamheid
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan
zoeter dan de duikeling
zoeter dan de deining
zoeter dan de zuring
van het verlangen
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter kan het zijn
hoe zoeter dan zoeter kan het zijn